Miasto z kodem w DNA, czyli jak Radom na 40 godzin stał się stolicą technologii i pasji

Gdyby ktoś jeszcze kilka lat temu powiedział mi, że w sercu Radomia – pośród szumu codziennych spraw, targowych haseł i codziennego zgiełku – rozbłyśnie iskra technologii na miarę wyzwań współczesnego świata, pewnie pokiwałabym głową z pobłażliwym uśmiechem. A jednak. W dniach 9–10 października 2026 roku, w hali ENEA Radomskiego Centrum Sportu, podczas Radom EXPO, wydarzyło się coś, co wykracza poza ramy zwykłego wydarzenia w kalendarzu. Rozpaliła się iskra, która – mam głęboką nadzieję – pozostanie z nami na bardzo długo.

Rozpoczęliśmy pierwszą edycję HackTYwathonu | 2026 RADOM. Na korytarzach unosił się zapach kawy, słychać było stukanie w klawiatury i gorączkowe szepty. Przez pełne 40 godzin – z czego 24 upłynęły pod znakiem nieprzerwanego, twórczego maratonu – miasto stało się żywym laboratorium. Miejscem, gdzie sztuka spotkała naukę, a młodzieńcza odwaga zderzyła się z realnymi, często trudnymi wyzwaniami z zakresu technologii Dual-Use.

O co tak naprawdę chodziło w tym całym zgiełku? Czy tylko o linijki kodu i efektowne prezentacje? Zdecydowanie nie.

Od początku cel był prosty, choć niezwykle ambitny: dać przestrzeń. Po pierwsze – młodym ludziom z Radomia i regionu, by bez kompleksów pokazali, na co ich stać. Po drugie – lokalnemu biznesowi, by wreszcie dostrzegł, że najwspanialsze diamenty nie leżą w odległych dolinach technologicznych świata, ale rosną tuż obok, w radomskich szkołach i na uczelniach. I wreszcie po trzecie – by połączyć pokolenia. Zderzyć świeże, bezkompromisowe spojrzenie nastolatków z doświadczeniem wyjadaczy rynku, mentorów i inżynierów.

11 zespołów stanęło do walki z konkretnymi zadaniami, na które odpowiedzi szukają dziś eksperci wojskowi i cywilni. To właśnie wśród nich kluczową rolę odegrały dwa strategiczne problemy:

  • Wyzwanie nr 2 (definiowane przez Resort Obrony Narodowej): Zintegrowana Platforma PRO RP – zadanie polegające na stworzeniu spójnego, odpornego systemu łączącego i koordynującego kluczowe procesy bezpieczeństwa oraz obronności państwa.
  • Wyzwanie nr 6 (definiowane przez Georad3D): Gdzie jest schron? – praktyczny problem infrastrukturalny i cywilny, wymagający szybkiego, geolokalizacyjnego weryfikowania oraz udostępniania obywatelom informacji o miejscach schronienia w sytuacjach kryzysowych.

To nie były teoretyczne ćwiczenia z podręcznika, ale realne bolączki naszych czasów. Kiedy patrzyło się na tych młodych ludzi, w głowie pojawiała się jedna myśl: dumą jest patrzeć na Radomian stojących na podium.

Popatrzmy na skrócony obraz tej niezwykłej rywalizacji. Na najwyższym stopniu stanął Zespół „Rozwiązania Inżynierskie”, który zmierzył się z Wyzwaniem nr 2 i zaprezentował autorską wersję Zintegrowanej Platformy PRO RP. Ludzie pełni niezwykłej skromności, wręcz pokory, a jednocześnie noszący w głowach wizje i odwagę, której pozazdrościć mógłby im nie jeden utytułowany inżynier. Tuż za nimi – chłopaki z „Bractwa Lazarusa” z radomskiego „Elektronika”, którzy również podjęli rękawicę Wyzwania nr 2. Rok temu debiutowali na swoim pierwszym hackathonie, a dziś, po zaledwie dwunastu miesiącach morderczej pracy nad własnym rozwojem, zgarnęli srebro. Podium zamknął Zespół „Szkoły Awans”, biorąc na warsztat Wyzwanie nr 6 i tworząc aplikację „Gdzie jest schron?” – debiutanci, którzy z marszu przekonali do siebie wymagające jury.

Co ciekawe i niezwykle dojrzałe: o szczegółach technicznych samych aplikacji nie przeczytacie w nagłówkach gazet. I bardzo dobrze! Każdy z zespołów otrzymał od Fundacji SIMBIOSIS Listy Intencyjne otwierające drogę do procedur patentowych we współpracy z Urzędem Patentowym RP. To nie były projekty „do szuflady” – to podwaliny pod realne wdrożenia.

Oczywiście ten sukces nie wydarzył się w próżni. Był efektem gigantycznej pracy zespołowej. Za plecami uczestników stali Mentorzy – eksperci, którzy przez całą dobę czuwali, korygowali i szlifowali diamenty radomskiej młodzieży. Był mecenat najwyższej rangi – Patronat Honorowy Wiceprezesa Rady Ministrów i Ministra Obrony Narodowej Władysława Kosiniaka-Kamysza, strategiczne wsparcie uczelni, wojska, urzędów i biznesu. I wreszcie niewidzialny silnik całej maszyny – zespół Fundacji SIMBIOSIS z Elizą Voss na czele oraz niezastąpioną ekipą do zadań specjalnych, która po prostu dokonała niemożliwego.

Schodząc z parkietu Enea Radomskiego Centrum Sportu, czuło się jedno: to nie był tylko udany weekend. To był dowód na to, że Radom ma w sobie energię, która potrafi przyciągać i zatrzymywać talenty.

Zaskoczenie, ogromna radość, duma i przede wszystkim – bezgraniczna wiara we własne możliwości. Z takimi emocjami zamknęliśmy drzwiczki pierwszej edycji. Ale to dopiero początek. Bo dzisiaj wiemy już z całą pewnością: RADOM MA MOC!

Autor: Eliza Voss, Fundacja SIMBIOSIS